آوار پلاسکو روی قلب تهران

خبرهای این روزها باورنکردنی هستند. یکی می گوید و دیگران لبخند می زنند که شایعه است و دروغ است. بعد نفر دوم می گوید و بعد نفر سوم و دیگران. و متوجه می شوی که بعضی خبرها که در هر حرف و واژه خود هزار اندوه پنهان کرده اند راست هستند. راست تر از هر دروغی که خیلی ها می خواهند با هزار حقه راست جلوه دهند که مشعشع جلوه کند دوران تابناک مدیریت شان.

راستش می ترسیم واقعا دنبال مقصر بگردیم. همه ما می ترسیم. چون دست همه ما در این حوادث تلخ وترش نقش دارد. همه ما که شعار می دهیم و عمل نمی کنیم. همه ما که قانون را می خواهیم اما برای دیگران. همه ما که دنبال سود از ملک یا کسب و کارمان هستیم ولی دل مان مالیات دادن نمی خواهد، تعبیه سیستم ایمنی هزینه بر نمی خواهد، بیمه نمی خواهد. همه ما که مدیریم و جایگاه مان را به سیاست و جناح گره زده ایم. پولی اگر هست را خرج سیاست می کنیم و اگر نیست به ما چه؟ خلاقیت را گذاشته ایم برای گوشه های تاریک قانون.

غم از دست دادن مردان شجاع و قانع آتش نشانی، غم از دست دادن کارگران احتمالی تولیدی های بی نام و نشان، آسمان این سرزمین را سیاه کرده است. باید همه برای خودمان تسلیتی بفرستیم. مجموعه گزارش های «فرصت امروز» از ابعاد مختلف این حادثه روح خراش را در صفحات 8،6،3، 12، 14 و 16 بخوانید.