ژئوپلیتیک، عامل کلیدی دورکاری

یک مهندس نرم افزار در آپارتمان خود در لیسبون لپ تاپش را باز می کند و به همان سرورهایی متصل می شود که همکاران او در شیکاگو، بنگلور و بوینس آیرس به آنها متصل هستند. از نگاه فناوری مرزها از بین رفته اند و جهان به یک دفتر کار واحد و بدون درز تبدیل شده است. این تصویر داستان رسمی و درخشانی است که شرکت های فناوری دوست دارند برای ما تعریف کنند. 

اما واقعیتی که آینده این مهندس را رقم می زند، نه سرعت اتصال اینترنت او بلکه جوهر روی صفحات گذرنامه او است. آیا کشور محل اقامت او بخشی از یک توافقنامه مالیاتی دوجانبه است؟ آیا سیاست های ویزای دیجیتال آن کشور پایدار و قابل پیش بینی است؟ آیا دولت محلی تحت تاثیر یک بحران سیاسی ناگهانی،تصمیم به محدودکردن جریان داده ها خواهد گرفت؟ ما در یک اشتباه محاسباتی بزرگ به سر می بریم. ما تصور می کنیم که آینده کار از راه دور یک درام تکنولوژیک است که توسط نوآوری های شرکت هایی مانند زوم یا اسلک نوشته می شود، اما بازیگر اصلی و تعیین کننده در این صحنه، فناوری نیست؛ ژئوپلیتیک است. 

جنگ ها، اتحادهای تجاری، سیاست های مهاجرتی و قوانین حاکمیت داده ها، به نیروهای نامرئی اما قدرتمندی تبدیل شده اند که در حال ترسیم مجدد نقشه جهانی استعداد هستند و تعیین می کنند که کدام کشورها به مراکز شکوفایی و کدام یک به بیابان های دیجیتال تبدیل خواهند شد.

مسابقه تسلیحاتی جدید: از فیبر نوری تا ویزاهای دیجیتال

تا یک دهه پیش کشورها برای جذب سرمایه گذاری خارجی و تبدیل شدن به یک مرکز فناوری بر روی زیرساخت های فیزیکی رقابت می کردند: ساختن پارک های علم و فناوری، فراهم کردن اینترنت پرسرعت و ارائه معافیت های مالیاتی به شرکت ها. 

این رقابت هنوز ادامه دارد، اما یک میدان نبرد کاملا جدید و بسیار ظریف تر پدیدار شده است: «رقابت بر سر سیاستگذاری برای جذب استعدادهای فردی». دولت های هوشمند دریافته اند که در اقتصاد جدید سرمایه واقعی دیگر کارخانه ها یا دفاتر بزرگ نیستند، بلکه مغزهایی هستند که می توانند در هر کجای دنیا زندگی و کار کنند. در نتیجه ما شاهد ظهور یک مسابقه تسلیحاتی در زمینه ویزاهای کارآفرینان دیجیتال و رژیم های مالیاتی جذاب برای کارگران از راه دور هستیم. 

یک کشور کوچک اروپایی ممکن است با ارائه یک فرآیند ساده برای اخذ اقامت و یک نرخ مالیات ثابت پایین ناگهان به آهنربایی برای جذب هزاران توسعه دهنده نرم افزار، طراح و مشاور از سراسر جهان تبدیل شود. این اقدام، به طور موثر، مزیت های زیرساختی یک کشور بزرگ تر اما بوروکراتیک تر را خنثی می کند. شرکت های مشاوره جهانی دیگر تنها به دنبال استخدام استعداد در مراکز سنتی مانند لندن یا نیویورک نیستند. استراتژی آنها اکنون شامل تحلیل دقیق سیاست های مهاجرتی ده ها کشور است تا بتوانند تیم های جهانی خود را به بهینه ترین شکل ممکن از نظر مالیاتی و قانونی ساختاردهی کنند. این نشان می دهد که در آینده، جذابیت یک کشور برای استعدادها، کمتر به سرعت دانلود و بیشتر به سرعت و سادگی فرآیندهای بوروکراتیک آن بستگی خواهد داشت.

دیوارهای نامرئی اینترنت: حاکمیت داده و پایان دهکده جهانی

رویای یک اینترنت باز و بدون مرز به سرعت در حال تبدیل شدن به یک خاطره نوستالژیک است. ما در حال ورود به عصر اینترنت چندپاره هستیم؛ جهانی که در آن اینترنت توسط مرزهای ملی و بلوک های سیاسی به باغ هایی با دیوارهای بلند تقسیم شده است. قوانین سختگیرانه حریم خصوصی در اروپا، دیوار آتش بزرگ چین و قوانین رو به افزایش حاکمیت داده ها در کشورهای مختلف به این معناست که جریان آزاد اطلاعات، دیگر یک امر بدیهی نیست. 

این پدیده پیامدهای عمیقی برای آینده کار از راه دور دارد. یک شرکت صنعتی آلمانی مانند زیمنس را در نظر بگیرید. آنها با داده های حساس مربوط به زیرساخت های حیاتی در سراسر جهان کار می کنند. آیا آنها می توانند به یک تیم از راه دور در کشوری که قوانین حفاظت از داده های ضعیفی دارد یا تحت نفوذ یک قدرت ژئوپلیتیکی رقیب است، اجازه دسترسی به این اطلاعات را بدهند؟ پاسخ منفی است. در نتیجه، شرکت ها مجبور خواهند شد که تیم های از راه دور خود را نه براساس بهترین استعدادهای موجود در سطح جهان، بلکه براساس موقعیت جغرافیایی قابل اعتماد سازماندهی کنند. این به معنای آن است که یک مهندس فوق العاده بااستعداد در یک کشور، ممکن است صرفا به دلیل ملیت و قوانین کشورش، از دسترسی به فرصت های شغلی جهانی محروم شود. دیوارهای نامرئی دیجیتال، در حال تبدیل شدن به قدرتمندترین موانع در بازار کار جهانی هستند.

مطلب مرتبط: دورکاری در آینده چه شکلی خواهد بود؟

ارز نهایی: ثبات و پیش بینی پذیری

فناوری در هرج و مرج و عدم قطعیت، عملکرد ضعیفی دارد. سریع ترین اینترنت جهان در کشوری که با یک بحران سیاسی ناگهانی، یک انقلاب یا یک تغییر رادیکال در سیاست های اقتصادی روبه رو است، کاملا بی ارزش می شود. ثبات سیاسی، حاکمیت قانون و پیش بینی پذیر بودن محیط کسب و کار، به ارز نهایی در اقتصاد کار از راه دور تبدیل شده اند. 

شرکت ها و افراد، حاضرند هزینه بیشتری بپردازند یا حتی با استعدادهای کمی ضعیف تر کار کنند، به شرط آنکه بدانند محیط عملیاتی آنها تا پنج سال آینده باثبات باقی خواهد ماند. یک غول کالاهای مصرفی مانند یونیلیور با هزاران کارمند در سراسر جهان، در هنگام تصمیم گیری برای ایجاد یک مرکز منطقه ای برای تیم های از راه دور خود، تحلیل ریسک سیاسی را با همان وزنی در نظر می گیرد که تحلیل هزینه نیروی کار را در نظر می گیرد. 

آیا سیستم قضایی این کشور مستقل است؟ آیا خطر مصادره اموال یا تغییرات ناگهانی در قوانین ارزی وجود دارد؟ اینها سوالاتی هستند که در گذشته تنها برای صنایع سنگین مانند نفت و معدن مطرح بود، اما امروز به یک دغدغه اصلی برای هر کسب و کار دانش محوری تبدیل شده اند. در نقشه جدید استعداد، کشورهایی که به عنوان لنگرگاه های ثبات شناخته می شوند، به طرز نامتناسبی، برندگان اصلی خواهند بود.

از منطقه زمانی تا بلوک فرهنگی

ژئوپلیتیک تنها به درگیری ها و رقابت ها محدود نمی شود؛ این علم مطالعه اتحادها، بلوک های تجاری و نزدیکی های فرهنگی نیز هست. با افزایش پیچیدگی های کار در مقیاس جهانی، ما شاهد ظهور یک روند جدید هستیم: «کار از راه دور منطقه ای». شرکت های آمریکایی به طور فزاینده ای به جای برون سپاری به آسیای دور، استعدادها را در آمریکای لاتین جست وجو می کنند تا همپوشانی منطقه زمانی و نزدیکی فرهنگی بیشتری داشته باشند. شرکت های اروپایی نیز در حال ساختن تیم هایی در اروپای شرقی هستند. این بلوک های ژئواکونومیک در حال شکل دادن به «حوزه های استعداد» جدیدی هستند. 

یک پلتفرم استریمینگ جهانی مانند اسپاتیفای که باید محتوا و بازاریابی خود را برای ده ها فرهنگ مختلف بومی سازی کند، این منطق را به خوبی درک می کند. داشتن تیمی در سائوپائولو برای درک بازار برزیل، بسیار موثرتر از تلاش برای مدیریت آن از استکهلم است. این نشان می دهد که جغرافیا، حتی در عصر کار مجازی، هنوز هم به شدت اهمیت دارد، اما منطق آن از «مجاورت فیزیکی» به «همسویی ژئوپلیتیکی و فرهنگی» تغییر کرده است.

رهبران کسب و کار باید از شیفتگی خود نسبت به فناوری فاصله گرفته و به دانشجویان جدی ژئوپلیتیک تبدیل شوند. تصمیم بعدی برای استخدام، ممکن است کمتر به مهارت های یک فرد و بیشتر به گذرنامه او بستگی داشته باشد. نقشه آینده کار، نه با کابل های فیبر نوری، بلکه با خطوط پیچیده و همواره در حال تغییر اتحادها، رقابت ها و سیاست های ملی ترسیم خواهد شد. بقا و رشد در این دنیای جدید، نیازمند یک قطب نمای ژئوپلیتیکی به همان اندازه یک استراتژی تکنولوژیک است.

منابع:

https://www.fastcompany.com/91421929/remote-work-is-shaped-by-geopolitics-not-technology