روایت داستان کسب‌ و کار یک تولید کننده پوشال / از 16 سالگی کار می‌ کنم

ماشاءالله بهرامی از تولیدکنندگان پوشال در تهران است. از 16سالگی در صنف تعمیرات کولر، بخاری و آب‌گرمکن مشغول بوده و از همین سن و سال بوده که در کارگاه‌ها کار کرده و به صورت استاد-شاگردی مهارت‌های فنی زیادی را آموخته است و امروز براساس همین مهارت‌ها زندگی‌اش را می‌چرخاند.

بهرامی در ادامه که کارگاه شخصی‌اش را راه‌اندازی کرده، تولید پوشال کولر را هم به کارهایش اضافه کرده و در حال حاضر با داشتن 13 نیروی کار به نوعی از شاگردی به استادی و صاحب‌کاری رسیده است. این فعال بازار در گفت‌وگو با  «فرصت امروز» از چم و خم کارش گفته و اینکه این شغل که در زمره مشاغل سخت محسوب می‌شود، درآمد و سود اندکی دارد اما کار و بارشان می‌چرخد.

تولید براساس کاشت صنوبرها

وقتی در مورد شیوه‌های تولید پوشال از او می‌پرسم، می‌گوید: مواد اولیه برای تولید پوشال چوب است. اما نه چوبی که از جنگل تهیه می‌شود و قطع درختان را در پی دارد، بلکه از چوب درختان صنوبر که در مزارع و برای همین مصرف کاشته می‌شود و بیشتر در منطقه شمال ایران رایج است.

بهرامی در ادامه اضافه می‌کند: این درختان طی دو تا دو نیم سال رشد کرده و با قطع آنها دوباره صنوبرهای جدید کاشته می‌شود و به نوعی کشت مزرعه‌ای دارند و نه جنگلی.

وی قیمت خرید چوبی این درختان هم می‌گوید: برای خرید هر کیلو چوب درخت صنوبر باید 400تومان هزینه کنیم. وقتی از او می‌پرسم که مثلا برای تولید پوشال مورد نیاز یک کولر آبی 4500، چند کیلو چوب مصرف می‌شود، می‌گوید: برای تولید چنین پوشالی تا شش کیلو چوب مصرف می‌شود که با احتساب هر کیلو 400تومان، جمعا تا 2400 تومان قیمت مواد اولیه‌اش می‌شود. البته دستمزد کارگر و استهلاک دستگاه رنده را هم باید به این میزان اضافه کنیم.

وی اضافه می‌کند که این پوشال تولیدشده در بازار و در فروشگاه‌ها تا 8هزار تومان به‌فروش می‌رسد که البته به قیمت کمتری از تولیدکننده خریداری می‌شود.

این فعال بازار درباره دستگاه مورد نیاز برای تولید پوشال می‌گوید: مهم‌ترین ابزار رنده است. این دستگاه تا 40میلیون تومان قیمت دارد و کار با آن بسیار سخت است.

این رنده‌ها هم از آلمان وارد می‌شوند و هم نمونه‌هایی در ایران تولید می‌شوند. وی که خود دو رنده در کارگاهش دارد، اضافه می‌کند: به دلیل سختی کار، کارگران ایرانی حاضر نیستند با این دستگاه کار کنند و ترجیح می‌دهند کارهای دفتری و اداری کارگاه را بر عهده بگیرند. به همین دلیل بیشتر از کارگران افغانی استفاده می‌کنیم.

تولید فصلی پوشال

بهرانی می‌گوید: تولید پوشال فصلی است و در نهایت سه تا چهار ماه در سال این کسب وکار رونق دارد. به همین دلیل خدمات تعمیر و نگهداری کولر، آبگرمکن و بخاری را نیز به تناسب فصل انجام می‌دهیم تا کسب‌وکارمان به اصطلاح نخوابد و رونق خود را حفظ کند.

بهرامی تولید پوشال را به دلیل گرد و خاکی که ایجاد می‌کند و سروصدایی که دارد، شغل سختی می‌داند که درآمد و سود اندکی دارد.

می‌گوید بازار به این پوشال‌ها نیاز دارد اما سختی‌های زیادی هم برای تولید این پوشال‌ها متحمل می‌شویم. مثلا در گام نخست باید حداقل 3هزار متر انبار برای خشک کردن پوشال‌ها داشته باشیم. در تهران تامین هزینه چنین انباری سرسام‌آور است و بنابراین از حضور در شهرهای اطراف تهران ناگزیریم. از این 3هزار متر حداقل 1300مترش باید برای سوله اختصاص یابد. انبار هم لازم است و با اینکه این کار آلاینده نیست اما به دلایلی که اشاره کردم، مجبور هستیم خارج از تهران کار کنیم.

سختی‌های کار

بهرامی در ادامه تولید پوشال را جزو مشاغلی معرفی می‌کند که دارای خطراتی نیز برای تولیدکنندگان است. دلیل خطرات این شغل را هم این می‌داند که چون کار اصلی با چوب است و ماده‌ای که به راحتی دچار حریق می‌شود، کافی است که کارگری سیگار خود را ناخواسته و خاموش نکرده در کارگاه بیندازد، در این صورت آتش‌سوزی اتفاق می‌افتد.

همچنین از آنجایی که دستگاه‌ها با برق کار می‌کنند و پای چوب هم در میان است، بنابراین کوچک‌ترین اتصالی برق می‌تواند آتش‌سوزی ایجاد کند. به همین دلیل یکی دیگر از دلایلی که موجب شده ما خارج از شهر و به دور از مناطق مسکونی کارگاه‌های خود را بنا کنیم، همین امر است تا در صورت آتش‌سوزی حریق به خانه‌های مسکونی و سایر اماکن همجوارش سرایت نکند.