روشن کردن موتور انگیزه و اشتیاق: چطور و چگونه؟

در دنیای کسب و کار ما اغلب به اشتباه اشتیاق را با هیجانات انفجاری و کوتاه مدت یکی می دانیم. آن را جرقه ای جادویی تصور می کنیم که یا در وجود یک فرد هست یا نیست؛ یک استعداد ذاتی و غیر قابل توضیح که کارآفرینان بزرگ یا هنرمندان خلاق را از دیگران متمایز می کند. 

اما این تصویر، اگرچه جذاب است، یک تصور غلط و خطرناک است. اشتیاق پایدار که سنگ بنای موفقیت های بزرگ و خلق ارزش های ماندگار است، یک احساس اتفاقی نیست؛ بلکه یک سیستم مهندسی شده و یک عادت آگاهانه است. این یک موتور درونی است که نه با الهامات لحظه ای، بلکه با مجموعه ای از رفتارها و نگرش های هوشمندانه و تکرارشونده، سوخت رسانی می شود.

نگاهی به فرهنگ سازمانی برندهای پیشرو مانند اپل یا اسپاتیفای نشان می دهد که موفقیت آنها تنها محصول نبوغ فنی یا یک ایده اولیه درخشان نبوده است. نیروی محرکه اصلی در این سازمان ها، توانایی نهادینه کردن اشتیاق در فرآیندهای روزمره است. 

آنها دریافته اند که اشتیاق واقعی نتیجه مستقیم ساختن محیطی است که در آن کنجکاوی، تمرکز و تاب آوری نه فقط تشویق، بلکه به صورت سیستماتیک پرورش داده می شوند. درک این معماری پنهان، مرز میان افرادی که در مواجهه با چالش ها به تدریج انرژی خود را از دست می دهند و کسانی که با هر مانع، مصمم تر و پرانرژی تر می شوند را مشخص می کند. بنابراین، پرسش کلیدی این نیست که «آیا شما فردی مشتاق هستید؟»، بلکه این است که «چگونه سیستم اشتیاق خود را طراحی و نگهداری می کنید؟».

کنجکاوی استراتژیک: فراتر از پرسش های سطحی

اولین و بنیادی ترین ستون در معماری اشتیاق، پرورش یک کنجکاوی عمیق و ساختاریافته است. افراد مشتاق صرفا کنجکاو نیستند؛ آنها کنجکاوی را به یک ابزار استراتژیک برای کشف فرصت ها تبدیل می کنند. ذهن آنها همواره در جست وجوی الگوهای پنهان، ارتباطات غیرمنتظره و دلایل بنیادین پدیده ها است. 

این نوع از کنجکاوی، سطحی و گذرا نیست، بلکه یک رویکرد فعالانه برای درک جهان است. آنها به جای پذیرش پاسخ های آماده، همواره می پرسند: «چرا اینگونه است؟» و «آیا راه بهتری برای انجام این کار وجود ندارد؟».

شرکت گوگل با اختصاص دادن بخشی از زمان کاری مهندسان به پروژه های شخصی در واقع در حال سرمایه گذاری مستقیم روی همین کنجکاوی استراتژیک است. آنها می دانند که بزرگ ترین نوآوری ها، اغلب از دل پرسش ها و کنجکاوی های بی هدف و بدون دستور کار مشخص بیرون می آیند. 

افراد دارای اشتیاق پایدار این رویکرد را در زندگی شخصی خود پیاده می کنند. آنها به صورت مداوم در حال یادگیری موضوعات جدید، خواندن کتاب هایی خارج از حوزه تخصصی خود و گفت‌ وگو با افرادی با دیدگاه های کاملا متفاوت هستند. این کار، ذهن شان را تازه نگه می دارد و از آن مهمتر، انبار ایده هایی را در اختیارشان قرار می دهد که می توانند در زمان مناسب، آنها را به شکلی خلاقانه با یکدیگر ترکیب کنند.

اقتصاد توجه: هنر تمرکز عمیق در دنیای پراکنده

اشتیاق بدون تمرکز مانند یک موتور قدرتمند بدون سیستم انتقال نیرو است؛ انرژی زیادی تولید می کند اما به هیچ حرکت رو به جلویی منجر نمی شود. در عصر حاضر که بزرگ‎ترین جنگ نبرد بر سر توجه است، توانایی تمرکز عمیق و حذف عوامل حواس‎پرتی به یک ابرقدرت تبدیل شده است. افراد فوق العاده مشتاق، به شکلی وسواس گونه از انرژی ذهنی و توجه خود محافظت می کنند. آنها می دانند که پیشرفت واقعی، حاصل ساعت ها کار پراکنده و چندوظیفگی نیست، بلکه نتیجه بازه های زمانی کوتاه اما بسیار متمرکز است.

این اصل در استراتژی کسب و کار نیز به وضوح دیده می شود. بازگشت استیو جابز به اپل و تصمیم مشهور او برای حذف صدها محصول و تمرکز بر چند محصول کلیدی نمونه ای درخشان از قدرت تمرکز است. او انرژی و اشتیاق کل سازمان را به سمت چند هدف محدود اما بسیار مهم هدایت کرد و نتیجه آن، خلق محصولاتی انقلابی بود. در سطح فردی نیز افراد مشتاق همین کار را با زمان و پروژه های خود انجام می دهند. 

آنها یاد گرفته اند که به فرصت های خوب «نه» بگویند تا بتوانند به فرصت های عالی «بله» بگویند. این انضباط در مدیریت توجه، به آنها اجازه می دهد تا انرژی خود را در جایی سرمایه گذاری کنند که بیشترین بازدهی را دارد و از فرسودگی ناشی از پراکندگی جلوگیری می کند.

مطلب مرتبط: بهره وری و انگیزه دو گام اصلی برای ماراتن موفقیت

معماری خوش بینی: تاب آوری به عنوان یک انتخاب استراتژیک

یکی از بزرگ‎ترین سوءتفاهم ها درباره افراد مشتاق این است که آنها هرگز با شکست یا موانع روبه رو نمی شوند. واقعیت دقیقا برعکس است؛ آنها بیشتر از دیگران شکست می خورند، زیرا بیشتر از دیگران تلاش و ریسک می کنند. 

تفاوت اصلی در نحوه تفسیر آنها از شکست است. آنها به جای آنکه موانع را به عنوان دلیلی برای توقف ببینند، آن را داده ای ارزشمند برای اصلاح مسیر تلقی می کنند. این خوش بینی عمل‎گرایانه یک احساس کورکورانه نیست، بلکه یک چارچوب ذهنی استراتژیک برای حفظ انگیزه در بلندمدت است.

جیمز دایسون، مخترع جاروبرقی های مشهور، پیش از رسیدن به نمونه نهایی هزاران نمونه اولیه شکست خورده ساخت. هر شکست برای او نه یک پایان، بلکه یک گام به سمت راه حل درست بود. این همان تاب آوری است که موتور اشتیاق را در شرایط سخت، روشن نگه می دارد. 

افراد مشتاق هنر بازتعریف کردن روایت های ذهنی خود را بلد هستند. آنها به جای تمرکز بر آنچه از دست داده اند، بر آنچه آموخته اند تمرکز می کنند. این توانایی برای پیدا کردن معنا و فرصت در دل چالش ها، یک مهارت کلیدی است که اشتیاق را از یک احساس شکننده به یک نیروی پایدار و قابل اتکا تبدیل می کند. یک شرکت پیشرو در زمینه تولید خودروهای الکتریکی، فرهنگ خود را بر پایه یادگیری سریع از شکست ها بنا کرده و همین رویکرد، به آن اجازه می دهد تا با سرعتی بی سابقه نوآوری کند.

اکوسیستم اشتیاق: شما میانگین اطرافیان خود هستید

اشتیاق به شدت مسری است. همانطور که ناامیدی و بدبینی می تواند به سرعت در یک تیم پخش شود، انرژی، خلاقیت و تعهد نیز می تواند از فردی به فرد دیگر سرایت کند. افراد با اشتیاق پایدار، این قانون را به خوبی درک کرده و به صورت آگاهانه، محیط و روابط حرفه ای خود را مدیریت می کنند. آنها خود را با افراد پرانرژی، کنجکاو و خوشبین محاصره می کنند، زیرا می دانند که این تعاملات، سوخت موتور درونی شان را تامین می کند. آنها از افرادی که به طور مداوم شکایت کرده و انرژی منفی پراکنده می کنند، دوری می کنند.

این اصل در مقیاس سازمانی نیز حیاتی است. شرکت های نوآور مانند پیکسار، فضای فیزیکی و فرآیندهای کاری خود را به گونه ای طراحی می کنند که برخوردها و تعاملات خلاقانه میان افراد را به حداکثر برسانند. آنها می دانند که بهترین ایده ها، از برخورد دیدگاه های مختلف و در یک محیط سرشار از انرژی مثبت و حمایت متقابل متولد می شوند. 

ساختن چنین اکوسیستمی، یک انتخاب فعالانه است. این یعنی انتخاب همکاران، شرکا و حتی مشتریانی که با ارزش ها و سطح انرژی شما همسو هستند. برای یک فرد، این می تواند به معنای پیوستن به گروه های تخصصی، شرکت در رویدادهای الهام بخش یا حتی داشتن یک مربی باشد که به طور مداوم او را به چالش می کشد و به جلو هل می دهد.

سخن پایانی

در نهایت، باید این دیدگاه که اشتیاق یک موهبت ذاتی و کمیاب است را کنار بگذاریم. اشتیاق، بیش از آنکه یک ویژگی شخصیتی باشد، یک مهارت است؛ مهارتی که از طریق تمرین آگاهانه و ساختن عادت های درست، قابل یادگیری و توسعه است. این یک سیستم یکپارچه است که از کنجکاوی استراتژیک تغذیه می کند، با تمرکز عمیق هدایت می شود، توسط تاب آوری در برابر شکست ها محافظت می گردد و در یک اکوسیستم حمایتی، تقویت می شود.

رهبران بزرگ و افراد تاثیرگذار، منتظر نمی مانند تا حس اشتیاق به سراغ شان بیاید؛ آنها معماری آن را در زندگی روزمره و حرفه ای خود بنا می کنند. آنها درک کرده اند که برای دستیابی به نتایج خارق العاده، باید ورودی های ذهن و انرژی خود را با همان دقتی مدیریت کنند که یک شرکت مانند تویوتا زنجیره تامین خود را مدیریت می کند. سوال نهایی برای هر فرد یا سازمانی که به دنبال رشد و تعالی است، این است: آیا شما صرفا یک مصرف کننده منفعل اشتیاق هستید یا یک معمار فعال که هر روز در حال ساختن و بهینه سازی موتور انگیزه درونی خود است؟ پاسخ به این پرسش، آینده شما را تعریف خواهد کرد.

منابع:

https://www.yourtango.com/self/simple-habits-naturally-passionate-people

https://www.forbes.com/sites/ellevate/2015/07/08/the-art-of-passionate-leadership