کرینگ و اردیان: معامله ۹۰۰ میلیون دلاری نیویورک برای «کنترل آینده خرده فروشی لوکس»

در بازار کالاهای لوکس، گاهی مهم ترین دارایی، کیف یا لباس نیست؛ «آدرس» است. کرینگ (مالک گوچی و چند برند بزرگ دیگر) معامله ای را در نیویورک نهایی کرده که نشان می دهد برندهای لوکس چگونه به جای اجاره نشینی، به سمت مالکیت یا کنترل بلندمدت بهترین ویترین های جهان می روند. این کار فقط نمایش قدرت نیست؛ یک استراتژی برای تثبیت فروش، کنترل تجربه مشتری، و مدیریت هزینه های بلندمدت در خیابان های طلایی خرید است.

به گزارش رویترز، کرینگ یک مشارکت (Joint Venture) با شرکت سرمایه گذاری اردیان نهایی کرده که طی آن ملک شاخص 715-717 خیابان پنجم نیویورک را به یک شرکت مشترک منتقل می کند. اردیان ۶۰٪ این مشارکت را می گیرد و کرینگ ۴۰٪ را نگه می دارد و در عوض حدود ۶۹۰ میلیون دلار عایدی خالص دریافت می کند. این مدل دقیقاً همان چیزی است که بسیاری از شرکت های بزرگ برای «آزاد کردن نقدینگی» بدون از دست دادن دارایی کلیدی استفاده می کنند: هم پول نقد می گیری، هم مالکیت کامل را واگذار نمی کنی.

در لایه عمیق تر، این اتفاق درباره آینده خرده فروشی لوکس است. برندهای لوکس می خواهند “جایگاه” خود را در بهترین خیابان های دنیا تضمین کنند، چون رقابت بر سر مکان، به خصوص در شهرهایی مثل نیویورک، پاریس و لندن، به شکل مستقیم روی فروش و ارزش برند اثر می گذارد. وقتی اجاره ها بالا می رود یا مالک ها سخت گیرتر می شوند، برندها یا مجبورند عقب نشینی کنند یا سراغ مدل های مالی جدید بروند. مشارکت با یک سرمایه گذار بزرگ مثل اردیان، به کرینگ اجازه می دهد هم ریسک ملک را تقسیم کند، هم سرمایه را برای سرمایه گذاری های دیگر (بازسازی فروشگاه ها، دیجیتال، یا حتی خریدهای احتمالی) آزاد کند.

تحلیل کوتاه: برای مدیران، این یک درس روشن در «مدیریت دارایی و جریان نقدی» است. همیشه لازم نیست دارایی را بفروشی یا نگه داری؛ مدل های میانی—مثل JV—می تواند هم نقدینگی ایجاد کند و هم کنترل استراتژیک را حفظ کند. برای صاحبان کسب وکارهای کوچک تر هم پیام دارد: در بازارهایی که مکان یا کانال فروش حیاتی است، باید به جای نگاه هزینه ای، به آن نگاه سرمایه ای داشت؛ چون بهترین “مکان” گاهی همان مزیت رقابتی پایدار توست.