پوزش

به نظرم هر آدم باهوش دیگری هم که جای بنده بود به همین اشتباه می‌افتاد. چندین مورد پی‌درپی اتفاق افتاده که ظن مرا در مورد موضوع مذکور کاملا تقویت کرده و نهایتا باعث ایجاد چنین افتضاحی شده است.

اول – از کنار میز این نفر به‌خصوص گروه تخصصی تحت مدیریت عبور می‌کردم که کلمه قرقره (آن‌هم با صدایی بسیار آهسته و به شکلی مشکوک) به گوشم خورد. بنده هم از تجربیات پروژه‌های قبلی خوب به خاطر داشتم که کلمه قرقره برای کابل استفاده شده و به نوعی اسم رمز برای پیمانکارانی است که در انجام تعهدات خود در بخش تامین و کشیدن کابل گول شیطان را خورده، دست به لفت و لیس زده و از سختی حساب و کتاب این بخش برای یک شیطنت حساب شده بهره می‌برند. کلا در حساب و کتاب کابل کلمه قرقره زیاد به میان می‌آید و ربط چندانی هم به کار این شخص به‌خصوص ندارد. پس چرا؟

دوم- تبدیل به احسن شدن خودروی شخصی این نفر به‌خصوص. آدمی که بنده از بالا و پایین حقوقش و کم و کیف زندگانی مالی‌اش اطلاع دارم چطور می‌تواند با این سرعت حیرت‌انگیز از یک خودروی کف قیمت به یک خودروی نه چندان کف قیمت صعود کند؟ آن هم به شکلی ساکت و بی‌سروصدا؟

سوم- ابراز نگرانی کارفرمای کل در مورد مصرف کابل این پروژه که ظاهرا درصد قابل توجهی بیشتر از حالت‌های مشابه شده و چنین امری به نظر ایشان بی‌سابقه است.

چهارم- یک پرس‌وجوی تخصصی و ماهرانه و نامحسوس با یکی دو تا از همکاران نزدیک به آدم به‌خصوص که رفتارهای مشکوک و به‌ویژه تماس‌های تلفنی بیش از حد ایشان را تایید می‌کند. نتیجه آن می‌شود که بنده در ابتدا موضوع را مخفیانه پیگیری کرده و در یک لحظه تاریخی قضیه را رسانه‌ای می‌کنم. منظورم از رسانه‌ای کردن اعلام مسئله به رئیس است. رئیس با عصبانیت و ناراحتی وارد قضیه شده و افراد درگیر را به طرفه‌العینی زیر اخیه می‌کشد. با بازجویی‌های حرفه‌ای و قدرتمند رئیس خیلی سریع سر و ته قضیه هم آمده و اصل موضوع معلوم می‌شود. ظاهرا در بخش کابل پروژه یک خرده شیطنتی صورت گرفته و خاطیان نیز خیلی سریع در چنگال قانون گرفتار می‌شوند.

اما مسئله اصلی چیز دیگری است. فرد به‌خصوص که کل ماجرا از شک بنده به ایشان شروع شده بود، سریعا تبرئه شده و مشخص می‌شود ایشان کلا در قضیه دخیل نبوده‌اند، ماجرای قرقره و خودروی شخصی و الباقی هم فقط بدشانسی این حقیر بوده که ظاهرا قرار بوده در این غائله، ضایع بشوم. حالا من می‌مانم و یک شرمندگی بزرگ. یک عذرخواهی اساسی که قطعا چیزی را حل نخواهد کرد.