یک عدد تازه ابعاد تغییر تجارت جهانی را بهتر از بسیاری از تحلیلها نشان میدهد: چین اکنون حدود ۴۰ درصد صادرات کانتینری جهان را در اختیار دارد؛ سهمی که فقط طی ۹ ماه حدود ۲.۵ واحد درصد افزایش یافته است.
فایننشال تایمز گزارش میدهد مازاد تجاری چین در هشت ماه نخست سال به حدود ۸۰۵.۵ میلیارد دلار رسیده و روند فعلی میتواند آن را از رکورد سال گذشته نیز عبور دهد. عدم توازن با اروپا نیز چشمگیر است؛ چین در برابر هر یک کانتینری که از اروپا دریافت میکند، حدود شش کانتینر کالا به این قاره میفرستد. ضعف مصرف داخلی چین باعث شده بخش بیشتری از ظرفیت عظیم صنعتی این کشور به بازارهای خارجی هدایت شود.
همزمان بانک مرکزی اروپا نیز هشدار داده که رشد صنعتی چین در حال کنارزدن شرکتهای اروپایی از برخی بازارهای جهانی است؛ بهویژه در ماشینآلات و تجهیزات حملونقل. اروپا نهتنها در بازارهای ثالث سهم از دست میدهد، بلکه چین با افزایش تولید داخلی، کالاهای کمتری نیز از اروپا وارد میکند.
این روند برای ایران یکی از مهمترین تحولات تجاری سالهای آینده است. برای واردکننده ایرانی، عرضه زیاد چین میتواند به معنی تنوع بیشتر محصول، قیمت رقابتیتر و قدرت مذاکره بالاتر باشد. اما برای تولیدکننده داخلی داستان برعکس است: ظرفیت مازادی که بازار چین جذب نمیکند، باید جایی فروخته شود و خاورمیانه یکی از مقصدهای طبیعی آن است.
فشار فقط روی کالاهای مصرفی نخواهد بود. ماشینآلات، تجهیزات صنعتی، خودرو، قطعات، موتور، تجهیزات انرژی و کالاهای فناورانه نیز در معرض رقابت شدیدتر قرار میگیرند. شرکت ایرانی که قیمت رقیب چینی را یک بار در سال بررسی میکند، ممکن است خیلی دیر متوجه تغییر بازار شود.
برای صادرکننده ایرانی نیز بازارهای ثالث دشوارتر میشوند. اگر چین با مقیاس بالاتر و قیمت پایینتر وارد همان کشورهایی شود که ایران به آنها صادرات دارد، مزیت صادراتی باید از جایی غیر از قیمت خام ساخته شود: تحویل سریعتر، سفارشیسازی، خدمات، اعتبار یا دسترسی منطقهای.
اقدام امروز: برای پنج محصول اصلی شرکت، یک Benchmark تازه با رقیب چینی تهیه کنید: قیمت، مشخصات، زمان تحویل، شرایط پرداخت و خدمات. اگر مزیت شما فقط «قیمت پایینتر» بوده، فرض کنید این مزیت در حال از بین رفتن است.