بخش تولید چین در سپتامبر پس از دو ماه انقباض دوباره وارد محدوده رشد شد. شاخص رسمی PMI تولید از ۴۹.۸ در اوت به ۵۰.۱ رسید و نظرسنجی خصوصی RatingDog نیز شاخص ۵۲.۱ را ثبت کرد؛ بالاترین سطح پنج ماه اخیر. تولید با شاخص ۵۱.۷ و سفارش‌های جدید با ۵۰.۵ رشد کرده‌اند.
عامل مهم‌تر برای کسب‌وکار ایرانی، ترکیب این رشد است. رویترز می‌گوید رونق جهانی AI و بازگشت فعالیت کارخانه‌ها پس از اختلالات آب‌وهوایی به رشد تولید کمک کرده، اما مصرف داخلی و سرمایه‌گذاری چین همچنان ضعیف است. مازاد تجاری کالایی چین نیز در مسیر عبور از یک تریلیون دلار برای دومین سال متوالی قرار دارد؛ یعنی بخش تولید هنوز برای جذب ظرفیت خود به بازارهای خارجی اتکای زیادی دارد.
این دقیقاً همان نقطه‌ای است که برای ایران اهمیت پیدا می‌کند. برای صادرکننده مواد اولیه، فلزات، پتروشیمی و مواد صنعتی، بازگشت کارخانه‌های چین به رشد می‌تواند نشانه مثبتی برای تقاضای صنعتی باشد. اما برای تولیدکننده ایرانی، همان خبر یک هشدار است: اگر تقاضای داخلی چین ضعیف باقی بماند، کالاهای بیشتری باید در بازارهای خارجی فروخته شوند و ایران و کشورهای منطقه می‌توانند با فشار رقابتی بیشتر از سوی محصولات چینی روبه‌رو شوند.
بنابراین عبارت «اقتصاد چین بهتر شد» برای تصمیم‌گیری کافی نیست. باید دید مشتری شما کارخانه چینی است یا مصرف‌کننده چینی. اولی فعلاً وضعیت بهتری دارد؛ دومی هنوز با ضعف تقاضا روبه‌روست.
اقدام امروز: شرکت‌هایی که از چین وارد می‌کنند، برای سه تا شش ماه آینده دوباره قیمت بگیرند؛ ظرفیت مازاد می‌تواند فرصت مذاکره ایجاد کند. صادرکنندگان به چین نیز مشتریان صنعتی و مصرفی خود را جداگانه تحلیل کنند و رشد کل اقتصاد چین را جایگزین تحلیل صنعت هدف نکنند.