ادغام غول های راه آهن آمریکا زیر فشار اتحادیه ها؛ «بهره وری» یا «انحصار»؟

ادغام های بزرگ حمل ونقل همیشه دو روایت دارند. روایت شرکت ها: مسیر یکپارچه تر، تحویل سریع تر، کاهش هزینه، رقابت بهتر با کامیون ها. روایت مخالفان: کاهش رقابت، بالا رفتن قیمت حمل، فشار روی ایمنی و نیروی انسانی، و کم شدن سرویس دهی به مناطق کوچک تر. راه آهن، زیرساخت حیاتی اقتصاد است و همین باعث می شود ادغام آن فقط یک معامله تجاری نباشد؛ یک موضوع عمومی است.

به گزارش آسوشیتدپرس، دو اتحادیه بزرگ (مهندسان لکوموتیو و کارکنان نگهداری خطوط) قصد دارند با ادغام پیشنهادی Union Pacific و Norfolk Southern مخالفت کنند و آن را انحصارزا بدانند. در گزارش آمده که این اتحادیه ها نگران افزایش هزینه حمل ونقل ریلی و انتقال آن به قیمت کالاها برای مصرف کننده هستند و همچنین درباره پیامدهای اشتغال و ایمنی هشدار داده اند؛ در حالی که برخی دیگر از ذی نفعان از ادغام حمایت کرده اند.

تحلیل کوتاه: این خبر برای مدیران صنایع سنگین و لجستیک یادآور یک نکته مهم است: در بازارهای زیرساختی، «اجازه رگولاتور» به تنهایی کافی نیست؛ باید بتوانید روایت منافع عمومی بسازید—با تعهدات قابل سنجش. اگر ادغام جلو برود، احتمالاً با شروط سخت همراه می شود و بخش زیادی از هم افزایی روی کاغذ، در عمل به هزینه نظارت و تعهدات تبدیل می شود. برای کسب وکارهایی که به حمل ریلی وابسته اند هم پیام روشن است: آماده سناریوهای قیمت گذاری و ظرفیت باشید و از حالا گزینه های جایگزین (ترکیب ریلی/جاده ای، قراردادهای بلندمدت، انبارداری منطقه ای) را بازنگری کنید.