دوراهی کار هوشمندانه یا کار سخت

دو هیزم شکن را در جنگل تصور کنید؛ هر دو ماموریت یکسانی دارند: قطع کردن بیشترین تعداد درخت تا غروب آفتاب. هیزم شکن اول، با عزمی راسخ و بدون لحظه ای درنگ تبر خود را با تمام قدرت بر تنه درختان فرود می آورد. عرق می ریزد، نفس نفس می زند و با هر ساعت که می گذرد، ضرباتش کندتر و کم اثرتر می شود، اما دست از کار نمی کشد. هیزم شکن دوم اما پس از هر یک ساعت کار سنگین 10 دقیقه دست از کار می کشد، گوشه ای می نشیند و با آرامش تیغه تبر خود را تیز می کند. با نزدیک شدن به غروب، اتفاقی شگفت انگیز رخ می دهد: درختان قطع شده توسط هیزم شکن دوم، به مراتب بیشتر از دیگری است. او با کار کمتر نتیجه بیشتری به دست آورده بود. این داستان ساده یک حقیقت عمیق و اغلب نادیده گرفته شده در دنیای مدرن کسب و کار را آشکار می سازد: ما در ستایش سختکوشی آنقدر اغراق کرده ایم که هوشمندانه کار کردن را به کلی از یاد برده ایم.

ما در فرهنگی زندگی می کنیم که کم خوابی، کار کردن در تعطیلات و پاسخ دادن به ایمیل ها در نیمه شب را به عنوان یک مدال افتخار بر سینه مدیران و کارآفرینان می بیند. فرهنگ تلاش بی وقفه این باور که موفقیت تنها از دل رنج و فرسودگی بیرون می آید، به یکی از خطرناک ترین اسطوره های دنیای حرفه ای تبدیل شده است. 

این طرز فکر کسب و کار را نه یک ماراتن استراتژیک، بلکه یک مسابقه دوی سرعت بی پایان می بیند که در آن، تنها برندگان کسانی هستند که خود را زودتر از دیگران از نفس می اندازند، اما رهبران تجاری بزرگ و سازمان های ماندگار، مدت هاست که این معادله را بازنویسی کرده اند. آنها دریافته اند که موفقیت پایدار، محصول تخصیص هوشمندانه انرژی است، نه تخلیه بی رحمانه آن.

اصل پارتو: یافتن اهرم های نامرئی موفقیت

یکی از قدرتمندترین ابزارهای فکری برای گذار از سختکوشی به هوشمندانه کار کردن اصل پارتو یا قانون ۸۰/۲۰ است. این اصل بیان می کند که در بسیاری از پدیده ها تقریبا ۸۰ درصد از نتایج از ۲۰ درصد از تلاش ها ناشی می شود. 

این یک قانون جهان شمول است: ۲۰ درصد از مشتریان، ۸۰ درصد از سود را ایجاد می کنند؛ ۲۰ درصد از ویژگی های یک محصول، ۸۰ درصد از رضایت کاربران را به همراه دارد و ۲۰ درصد از فعالیت های روزانه ما، ۸۰ درصد از پیشرفت واقعی را رقم می زند. هیزم شکن دوم، به طور ناخودآگاه این اصل را درک کرده بود: تیز نگه داشتن تبر، آن فعالیت حیاتی ۲۰ درصدی بود که بر اثربخشی ۸۰ درصد باقی مانده کارش تاثیری شگرف داشت.

چالش یک رهبر تجاری مدرن شناسایی مداوم این ۲۰ درصدهای حیاتی در هر بخش از سازمان است. این کار نیازمند یک ذهنیت تحلیلی و شجاعت برای نادیده گرفتن ۸۰ درصد فعالیت های کم اثر است؛ فعالیت هایی که ما را مشغول نگه می دارند، اما لزوما مولد نمی سازند. 

به استراتژی شرکت آمازون دقت کنید. آنها می توانستند تمام انرژی خود را صرف بهینه سازی فروشگاه آنلاین خود کنند، اما آنها دریافتند که سرمایه گذاری بر روی یک حوزه کاملا جدید یعنی زیرساخت های ابری آن اهرم ۲۰ درصدی است که می تواند رشد آنها را به شکلی نمایی افزایش دهد. امروز، بخش بزرگی از سودآوری آمازون از همان تصمیم هوشمندانه نشأت می گیرد؛ تصمیمی که براساس شناسایی یک فرصت استراتژیک با بازدهی نامتقارن گرفته شد، نه صرفا سخت تر کار کردن در حوزه موجود.

مطلب مرتبط: به جای بیشتر کار کردن، هوشمندانه کار کنید

مدیریت انرژی، نه مدیریت زمان

گفتمان سنتی بهره وری وسواس عجیبی بر روی مدیریت زمان دارد، اما زمان یک منبع بیرونی و غیرقابل کنترل است؛ هر کس تنها ۲۴ ساعت در روز در اختیار دارد. منبع واقعی درونی و قابل مدیریت انرژی ماست (انرژی فیزیکی، ذهنی و خلاقانه). سختکوشی کورکورانه این منبع گران بها را بدون هیچ تبعیضی تخلیه می کند اما کار هوشمندانه، انرژی را مانند یک سرمایه گذاری استراتژیک مدیریت می کند؛ آن را در جایی سرمایه گذاری می کند که بیشترین بازده را داشته باشد و با استراحت های برنامه ریزی شده، آن را بازیابی می کند.

رهبرانی که این تفاوت را درک می کنند، فرهنگی را می سازند که در آن استراحت، تمرکز و تفکر عمیق، به اندازه عملگرایی ارزش دارد. شرکت گوگل با اختصاص دادن ۲۰ درصد زمان به مهندسان خود برای کار بر روی پروژه های شخصی، این فلسفه را نهادینه کرد. 

آنها فهمیدند که بزرگ ترین نوآوری ها، نه از دل جلسات فشرده و کار بی وقفه، بلکه از ذهن های آزاد و پرانرژی که فرصت کنجکاوی و آزمون و خطا دارند، زاده می شود. محصولاتی مانند جی میل و گوگل مپ، نتیجه مستقیم همین رویکرد هوشمندانه به مدیریت انرژی خلاق بود. این شرکت ها به جای آنکه از کارمندان خود بپرسند «چند ساعت کار کردی؟»، از آنها می پرسند «بزرگ ترین مشکلی که امروز حل کردی چه بود؟». این تغییر سوال همه چیز را تغییر می دهد.

هنر حذف کردن: قدرت استراتژیک انجام ندادن

یکی از بنیادی ترین اصول کار هوشمندانه درک این حقیقت است که بهره وری بیشتر از آنکه به افزودن کارهای جدید مربوط باشد، به حذف کردن کارهای غیرضروری وابسته است. هر بله به یک پروژه کم اهمیت، انرژی و تمرکز را از یک پروژه حیاتی می دزدد. 

استیو جابز پس از بازگشت به اپل نمونه اعلای این تفکر بود. او با حذف بی رحمانه ده ها محصول حاشیه ای تمام توان اپل را بر روی چند ایده انقلابی متمرکز کرد. آن استراتژی حذف، بسیار قدرتمندتر از هر استراتژی اضافه کاری و تلاش بیشتر بود. او می دانست که عظمت، از دل تمرکز زاده می شود و تمرکز، محصول جانبی «نه» گفتن های هوشمندانه است.

این اصل در سطح فردی نیز صادق است. یک بازاریاب هوشمند، به جای آنکه در 10 پلتفرم اجتماعی مختلف به صورت سطحی فعالیت کند، دو پلتفرمی را که بیشترین ارتباط را با مخاطب هدفش دارد شناسایی کرده و تمام انرژی خلاق خود را در آنجا متمرکز می کند. 

یک تیم توسعه نرم افزار هوشمند، به جای افزودن 20 ویژگی جدید و متوسط به محصول خود، بر روی بی نقص کردن سه ویژگی کلیدی که کاربران بیشترین ارزش را از آنها دریافت می کنند، کار می کند. این انتخاب های آگاهانه برای انجام ندادن، مرز میان یک کسب و کار موفق و یک کسب و کار صرفا مشغول را ترسیم می کند. این همان درسی است که شرکت نایکی با تمرکز بر داستان سرایی و الهام بخشی به جای رقابت در تمام رده های قیمتی، به خوبی آموخته است.

بی شک ما باید تعریف خود را از موفقیت و تلاش بازنویسی کنیم. قهرمانان دنیای جدید کسب و کار آنهایی نیستند که با چشمانی خسته و شانه هایی فروافتاده، داستان فرسودگی خود را با افتخار روایت می کنند. قهرمانان واقعی معماران سیستم های هوشمندی هستند که با کمترین اصطکاک بیشترین ارزش را خلق می کنند. 

مطلب مرتبط: هوشمندانه تر کار کنیم، نه سخت تر!

آنها به جای آنکه پارو زدن بی وقفه در یک قایق را تمرین کنند، زمان خود را صرف ساختن یک بادبان بزرگ تر و تنظیم آن در جهت باد می کنند. پرسش بنیادینی که هر رهبر و هر فرد حرفه ای باید هر روز از خود بپرسد، این نیست که «چگونه می توانم سخت تر کار کنم؟»، بلکه این است که «چگونه می توانم تبر خود را امروز کمی تیزتر کنم تا فردا با هر ضربه، جنگل بزرگ تری را فتح کنم؟».

منابع:

https://www.psychologytoday.com

https://hbr.org