بهبود بهره وری با هوش مصنوعی

ما در میانه یک سوءتفاهم بزرگ تاریخی ایستاده‌ ایم. با ظهور هوش مصنوعی مولد موجی از هیجان پیرامون بهره‌ وری به راه افتاده است. شرکت‌ ها و افراد به سرعت در حال پذیرش این ابزارها برای سریع‌ تر انجام دادن کارهای شان هستند: نوشتن ایمیل در چند ثانیه، خلاصه‌ سازی گزارش‌ های طولانی و تولید محتوا با یک کلیک. 

این‌ها دستاوردهای چشمگیری هستند، اما تنها سطح ماجرا را خراش می‌ دهند. تمرکز وسواس‌ گونه بر روی سرعت باعث شده است که ما از پتانسیل واقعی و بسیار عمیق‌ تر این فناوری غافل شویم. هوش مصنوعی یک کارآموز دیجیتال سریع‌ تر و ارزان‌ تر نیست؛ این یک شریک شناختی (Cognitive Partner) است که برای اولین بار در تاریخ این فرصت را به ما می‌ دهد تا کیفیت تفکر خود را ارتقا دهیم، نه فقط کمیت خروجی‌‎های‎مان را. 

خطر بزرگ این است که ما از این ابزار انقلابی تنها برای انجام دادن سریع‌ تر کارهای اشتباه یا غیراستراتژیک استفاده کنیم. این مقاله به این موضوع می‌ پردازد که چگونه حرفه‌ ای‌ های بزرگ آینده، از هوش مصنوعی نه به عنوان یک ابزار برای واگذاری وظایف، بلکه به عنوان یک اهرم برای تقویت قدرت تصمیم‌ گیری، کشف نقاط کور و آزادسازی ذهن برای تفکر عمیق استفاده خواهند کرد.

معمار استراتژی، نه فقط نویسنده ایمیل

بزرگ‌ ترین اشتباه در استفاده از هوش مصنوعی محدودکردن آن به وظایف کوچک و کم‌ ارزش است. در حالی که نوشتن یک ایمیل استاندارد یا یک پست وبلاگ ساده می‌ تواند مفید باشد، این مانند استفاده کردن از یک ابررایانه برای بازی مار است. 

قدرت واقعی این ابزارها زمانی آشکار می‌ شود که آنها را به عنوان یک همکار استراتژیک در فرآیندهای پیچیده فکری به کار بگیریم. یک مدیر بازاریابی در شرکتی مانند اسپاتیفای را تصور کنید. رویکرد سطحی این است که از هوش مصنوعی بخواهد چند شعار تبلیغاتی برای یک لیست پخش جدید بنویسد، اما رویکرد عمیق و استراتژیک استفاده از این ابزار برای تحلیل روندهای فرهنگی در میان میلیون‌ ها مکالمه آنلاین، شناسایی الگوهای نوظهور در موسیقی و حتی شبیه‌ سازی واکنش‌ های احتمالی بازار به سبک‌ های کاملا جدید است. 

در این سناریو، هوش مصنوعی دیگر یک نویسنده نیست؛ یک استراتژیست است که به مدیر کمک می‌ کند تا آینده را ببیند، نه فقط حال را توصیف کند. این نیازمند یک تغییر در پرسش‌ های ما است؛ از «برای من X را بنویس» به «به من کمک کن تا در مورد X فکر کنم».

مطلب مرتبط: هوش مصنوعی باعث بهبود بهره وری می شود

فیلتر هوشمند در برابر سیل اطلاعات

یکی از بزرگ‌ ترین چالش‌ های رهبران مدرن مدیریت کردن حجم غیر قابل تصوری از اطلاعات است. یک مدیرعامل در یک شرکت خودروسازی جهانی مانند تویوتا را در نظر بگیرید. او باید گزارش‌ های فنی پیچیده از تیم مهندسی، تحلیل‌ های بازار از تیم فروش، داده‌ های زنجیره تامین و اخبار ژئوپلیتیکی را همزمان پردازش کند. در گذشته این کار نیازمند ساعت‌ ها مطالعه یا تکیه بر خلاصه‌ های آماده شده توسط دستیاران بود که خود ممکن بود با سوگیری همراه باشد. 

امروزه هوش مصنوعی به عنوان یک فیلتر هوشمند عمل می‌ کند. این ابزار می‌ تواند در چند دقیقه، صدها صفحه گزارش را از منابع مختلف تحلیل کرده، نکات کلیدی را استخراج نماید، تناقضات میان گزارش‌ ها را شناسایی کند و حتی سوالات استراتژیکی را براساس داده‌ ها مطرح نماید که ممکن است از دید مدیر پنهان مانده باشد. این توانایی، زمان رهبر را آزاد نمی‌ کند، بلکه کیفیت توجه او را تغییر می‌ دهد. به جای غرق شدن در جزییات، او می‌ تواند بر روی تحلیل تصویر بزرگ و تصمیم‌ گیری‌ های استراتژیک متمرکز شود. این به معنای برون‌ سپاری تفکر نیست؛ بلکه به معنای پاک‌ سازی میز کار ذهنی از هر آنچه غیر ضروری است تا فضا برای مهم‌ترین افکار باز شود.

استفاده از هوش مصنوعی برای به چالش کشیدن خود

یکی از ظریف‌ ترین و در عین حال قدرتمندترین کاربردهای هوش مصنوعی استفاده از آن به عنوان یک آینه خودآگاهی برای کشف نقاط کور و سوگیری‌ های شناختی خودمان است. انسان‌ ها به طور طبیعی تمایل دارند به دنبال اطلاعاتی بگردند که باورهای موجود آنها را تایید می‌ کند. 

این سوگیری تایید یکی از بزرگ‌ ترین موانع در برابر تصمیم‌ گیری‌ های هوشمندانه است. یک رهبر می‌ تواند با هوشمندی از این تله فرار کند. فرض کنید یک مدیر محصول در شرکتی مانند گوگل، یک ایده درخشان برای یک ویژگی جدید دارد و به شدت به موفقیت آن باورمند است. او می‌ تواند به جای آنکه تنها از تیم خود بازخورد مثبت بگیرد، به یک مدل هوش مصنوعی پیشرفته فرمان دهد:«نقش یک سرمایه‌ گذار بسیار بدبین را بازی کن و 10 دلیل محکم بیاور که چرا این پروژه شکست خواهد خورد». 

این تمرین ساده، مدیر را مجبور می‌ کند تا با ضعف‌ های ایده خود روبه رو شود، استدلال‌ هایش را تقویت کند و برای ریسک‌ های احتمالی از قبل آماده شود. هوش مصنوعی در اینجا نه به عنوان یک تاییدکننده، بلکه به عنوان یک «وکیل مدافع شیطان» عمل می‌ کند؛ شریکی که بدون ترس از سلسله مراتب سازمانی، حقیقت‌ های ناخوشایند را به ما نشان می‌ دهد و ما را از بزرگ‌ ترین دشمن موفقیت، یعنی تفکر جزمی و تک‌ بعدی، نجات می‌ دهد.

آزادسازی پهنای باند ذهنی 

مغز ما در طول روز مقدار محدودی انرژی شناختی دارد. بخش بزرگی از این انرژی صرف کارهای شناختی بیهوده می‌ شود: مدیریت کردن تقویم، پاسخ دادن به ایمیل‌ های تکراری، خلاصه‌ نویسی جلسات و برنامه‌ ریزی سفرهای کاری. این وظایف، اگرچه ضروری هستند، اما ارزش استراتژیک کمی دارند. آنها مانند برنامه‌ های پس‌ زمینه‌ ای هستند که حافظه و قدرت پردازش ذهن ما را اشغال می‌ کنند. 

مطلب مرتبط: معمای افزایش بهره وری

هوش مصنوعی این قدرت را دارد که تقریبا تمام این کارهای شناختی بیهوده را خودکار کند. وقتی یک مدیر خلاق در استودیوی انیمیشنی مانند دیزنی دیگر نگران زمان‌ بندی جلسات یا هماهنگی‌ های لجستیکی پروژه نباشد، پهنای باند ذهنی بیشتری برای تمرکز بر روی آنچه واقعا اهمیت دارد، پیدا می‌ کند: داستان‌ سرایی، خلق شخصیت‌ ها و نوآوری در هنر. 

این آزادسازی انرژی، بزرگ‌ ترین هدیه هوش مصنوعی به بهره‌ وری واقعی است. بهره‌ وری واقعی، انجام دادن 100 کار در روز نیست، بلکه ایجاد کردن فضا و سکوت ذهنی لازم برای انجام دادن دو یا سه کار واقعا مهم و عمیق است.

در نهایت، انقلاب واقعی هوش مصنوعی، یک انقلاب در فناوری نیست؛ یک انقلاب در طرز فکر است. این ابزارها، آینه‌ ای در برابر ما قرار داده و ما را به بازنگری در تعریف کار ارزشمند دعوت می‌ کنند. سوال اصلی برای هر متخصص و رهبری دیگر این نیست که «چگونه می‌ توانم از هوش مصنوعی برای سریع‌ تر انجام دادن کارهایم استفاده کنم؟»، بلکه این است که «چگونه می‌ توانم از هوش مصنوعی برای انجام دادن کارهایی استفاده کنم که قبل از این هرگز ممکن نبود؟». 

آینده متعلق به کسانی نیست که به ماشین‌ ها اجازه می‌ دهند به جای آنها کار کنند. آینده از آن کسانی است که یاد می‌ گیرند چگونه با ماشین‌ ها فکر کنند. در این دنیای جدید، با ارزش‌ ترین مهارت، دیگر مدیریت زمان نخواهد بود، بلکه مدیریت توجه و تفکر است و هوش مصنوعی، قدرتمندترین شریکی است که تاکنون برای تسلط بر این هنر داشته‌ ایم.

منابع:

https://www.fastcompany.com

https://www.microsoft.com