بعد از فروش سنگینِ AI، بازارها نفس گرفتند 

پس از یک موج فروش سنگین که با ترس از «اختلال AI در مدل درآمدی شرکت های نرم افزاری و داده ای» شعله ور شد، بازارهای جهانی و معاملات آتی آمریکا وارد فاز مکث و ثبات نسبی شدند. این الگو در بازارهای بزرگ رایج است: شوک اول با فروش سریع و هیجانی همراه می شود، سپس سرمایه گذاران برای بازچینی پرتفوی منتظر داده های کلان و سیگنال های سیاست پولی می مانند. در چنین روزهایی، تمرکز از «داستان» به «عدد» منتقل می شود: داده های اقتصادی آمریکا، جهت دلار، و نرخ های بهره. 

به گزارش وال استریت ژورنال، پس از فروش سنگین ناشی از نگرانی های AI، معاملات آتی آمریکا در وضعیت باثبات تری قرار گرفت و هم زمان دلار پیش از انتشار داده های مهم اقتصادی تضعیف شد. 

چرا دلار در این تصویر مهم است؟ چون دلارِ ضعیف تر معمولاً به دارایی های ریسکی کمک می کند (به خصوص شرکت های چندملیتی و کالاها) و برعکس، دلار قوی می تواند فشار وارد کند. علاوه بر آن، مسیر دلار به انتظارات نرخ بهره گره خورده است: اگر داده های اقتصادی نشانه کندشدن یا افت فشار تورمی بدهند، بازار ممکن است احتمال سیاست پولی نرم تر را بالاتر ببیند و همین، دلار را پایین بیاورد. در مقابل، داده های داغ می تواند بازدهی اوراق را بالا ببرد و ریسک گریزی را تقویت کند.

هم زمان، آنچه فروش AI-محور را سنگین کرد، فقط «ترس کلی» نبود؛ بلکه این تصور بود که ابزارهای جدید AI می توانند رقابت را برای شرکت هایی که خدمات تحلیلی/حقوقی/فناوری اطلاعات می فروشند، سخت تر کنند. گزارش های بازار نشان می دهند برخی سهام در دو روز افت های قابل توجه داشتند و حتی در آسیا و اروپا نیز اثر سرایت دیده شد—یعنی یک شوک فناوری در آمریکا می تواند در چند ساعت به شاخص های جهانی منتقل شود. 

پس «ثبات بعد از شوک» الزاماً به معنای پایان نگرانی نیست؛ بیشتر شبیه توقف برای ارزیابی مجدد است: سرمایه گذاران می خواهند بفهمند آیا این ریزش، یک اصلاح کوتاه مدت است یا شروع بازقیمت گذاری بلندمدتِ شرکت های نرم افزاری. در این بین، بازار به دو چیز گوش می دهد:

1. داده های واقعی اقتصاد آمریکا (که روی نرخ بهره و دلار اثر می گذارد)
2. راهنمایی شرکت ها در گزارش های مالی (این که AI هزینه را کم می کند یا درآمد را می خورد؟)