چرا مدیران به دنبال جایگزینی هوش مصنوعی با انسان ها هستند؟

گفت وگو پیرامون هوش مصنوعی در محیط کار اغلب به یک سناریوی ترسناک و ساده انگارانه ختم می شود: ربات های هوشمند در برابر انسان های آسیب پذیر. این روایت که مدیران عامل صرفا به دنبال کاهش هزینه ها از طریق جایگزین کردن کارمندان با الگوریتم های ارزان تر هستند، اگرچه قابل درک است، اما سطح ماجرا را به شدت پایین می آورد.

دلیل اصلی که رهبران تجاری آینده نگر با سرعتی بی سابقه در حال سرمایه گذاری روی هوش مصنوعی هستند، بسیار عمیق تر و استراتژیک تر از یک محاسبه مالی ساده است. آنها به دنبال جایگزینی انسان ها نیستند؛ آنها به دنبال ریشه کن کردن میان مایگی و بازتعریف مفهوم ارزش آفرینی در سازمان های‏شان هستند.

ترس واقعی نباید از خود فناوری باشد، بلکه باید از ناتوانی در تمایز یافتن از آن باشد. در اقتصادی که هوش مصنوعی به زودی تمام کارهای تکراری، قابل پیش بینی و مبتنی بر الگو را با کیفیتی نزدیک به کمال و هزینه ای نزدیک به صفر انجام خواهد داد، تنها یک نوع از تخصص انسانی باقی خواهد ماند: توانایی انجام کارهایی که به شکل منحصربه فردی انسانی هستند. 

رهبران کسب و کار این واقعیت را دریافته اند. آنها هوش مصنوعی را نه یک ابزار جایگزینی، بلکه یک فیلتر قدرتمند می بینند که می تواند به وضوح نشان دهد چه کسانی در سازمان صرفا مشغول هستند و چه کسانی واقعا در حال خلق ارزش هستند. این تحول، بزرگ‎ترین بازنگری در مهارت های شغلی در یک قرن اخیر را رقم خواهد زد.

بازتعریف بهره وری

برای دهه ها ارزش یک کارمند اغلب با معیارهای کمی سنجیده می شد: تعداد کارهای انجام شده، سرعت پاسخگویی به ایمیل ها یا ساعات حضور در محل کار. این مدل انسان را به یک پردازنده بیولوژیک تنزل می دهد که وظایف مشخصی را با سرعتی قابل قبول انجام می دهد. 

هوش مصنوعی این الگو را به طور کامل نابود خواهد کرد. الگوریتم ها می توانند هزاران گزارش را در چند ثانیه تحلیل کنند، داده ها را با دقتی فراانسانی دسته بندی کنند و فرآیندهای کاری را بهینه سازی نمایند. هر شغلی که محتوای اصلی آن انجام دادن یک سری وظایف مشخص و تکرارشونده باشد، به طور قطع در معرض خطر است.

اما این پایان ماجرا نیست، بلکه آغاز یک فصل جدید است. رهبران تجاری از این تغییر استقبال می کنند، زیرا به آنها اجازه می دهد تا تیم های‎شان را از باتلاق کارهای کم ارزش نجات داده و انرژی آنها را روی چالش های واقعی متمرکز کنند. 

شرکت هایی مانند مایکروسافت با ادغام هوش مصنوعی در ابزارهای اداری خود، به دنبال این هستند که کارمندان زمان کمتری را صرف خلاصه نویسی جلسات یا جست‎وجوی اطلاعات کرده و زمان بیشتری را به تفکر استراتژیک، همکاری خلاقانه و حل مسائل پیچیده مشتریان اختصاص دهند. در این دنیای جدید، ارزش شما دیگر با سرعت انجام کارها تعریف نمی شود، بلکه با کیفیت سوالاتی که می پرسید و پیچیدگی مسائلی که حل می کنید، سنجیده خواهد شد.

تشخیص سیگنال از نویز

یکی از بزرگ ترین چالش های رهبران در سازمان های بزرگ شناسایی استعدادهای واقعی در میان انبوهی از کارمندان است. عملکرد افراد اغلب در پشت فرآیندهای بوروکراتیک، کارهای گروهی و نتایج متوسط پنهان می شود. هوش مصنوعی با خودکارسازی بخش بزرگی از کارهای روزمره، این مه را کنار می زند و به رهبران یک دید شفاف و بی سابقه از ارزش آفرینی واقعی هر فرد می دهد. وقتی تمام کارهای روتین حذف شوند، آنچه باقی می ماند، توانایی های شناختی سطح بالا است: خلاقیت، تفکر انتقادی، هوش هیجانی و قدرت ارتباطی.

یک شرکت پیشرو در زمینه نرم افزارهای خلاقانه می تواند با استفاده از هوش مصنوعی، تمام فرآیند تست و عیب یابی اولیه کدها را خودکار کند. در این شرایط، ارزش یک برنامه نویس دیگر به نوشتن کدهای بی نقص خلاصه نمی شود، بلکه به توانایی او در معماری سیستم های پیچیده، درک عمیق نیازهای کاربر و همکاری با تیم های دیگر برای خلق یک محصول نوآورانه بستگی پیدا می کند. رهبران دیگر مجبور نیستند عملکرد را براساس معیارهای سطحی قضاوت کنند. آنها می توانند به وضوح ببینند که چه کسی در حل مسائل مبهم پیشقدم می شود، چه کسی ایده های جدید ارائه می دهد و چه کسی می تواند دیگران را برای رسیدن به یک هدف مشترک، الهام ببخشد. این همان استعدادی است که آنها حاضرند برای آن هر هزینه ای بپردازند.

مطلب مرتبط: بازتعریف مشاغل با هوش مصنوعی

تکامل نقش رهبری

ورود هوش مصنوعی نه تنها نقش کارمندان، بلکه نقش خود رهبران را نیز به طور بنیادین دگرگون می کند. بخش بزرگی از وظایف سنتی یک مدیر، مانند تخصیص منابع، پیگیری پیشرفت پروژه ها و گزارش دهی، به راحتی توسط سیستم های هوشمند قابل انجام است. 

این امر مدیران را از نقش یک سرپرست آزاد کرده و آنها را به سمت نقش یک «مربی» سوق می دهد. در دنیایی که پاسخ های مبتنی بر داده به وفور یافت می شود، نقش رهبر دیگر ارائه پاسخ نیست، بلکه کمک به تیم برای پرسیدن سوالات بهتر است.

رهبران آینده، زمان خود را صرف پرورش مهارت های نرم، ایجاد امنیت روانی در تیم، تسهیل همکاری های خلاقانه و توسعه استراتژیک استعدادها خواهند کرد. برندهای جهانی مانند دیزنی، موفقیت خود را نه فقط بر پایه فناوری، بلکه بر پایه توانایی شان در قصه گویی و خلق ارتباط عمیق احساسی با مخاطب بنا کرده اند. در عصر هوش مصنوعی، این مهارت های انسانی حتی حیاتی تر نیز خواهند شد. 

یک مدیرعامل هوشمند به دنبال آن است که با سپردن کارهای مدیریتی به ماشین رهبران میانی خود را آزاد کند تا آنها بتوانند یک فرهنگ سازمانی قوی و تیمی انعطاف پذیر و نوآور بسازند؛ چیزی که هیچ الگوریتمی قادر به ساختن آن نیست.

جمع بندی: فرصتی برای یک رنسانس انسانی

هوش مصنوعی یک تهدید برای نیروی کار نیست؛ بلکه یک چالش مستقیم برای رضایت به وضع موجود است. این فناوری قرار نیست جایگزین انسان شود، بلکه قرار است جایگزین آن بخش از کارهای ما شود که کمتر از ظرفیت انسانی ما استفاده می کند. رهبران کسب و کار این را می دانند و سرمایه گذاری آنها بر روی هوش مصنوعی، در واقع سرمایه گذاری بر روی یک آینده انسانی تر برای سازمان های‎شان است؛ آینده ای که در آن افراد از کارهای تکراری و خسته کننده رها شده و آزاد هستند تا روی خلاقیت، استراتژی و ایجاد ارتباط عمیق تمرکز کنند.

بنابراین، تنها راه برای مصون ماندن در این دوران گذار، بازنگری در ارزش پیشنهادی حرفه ای خودمان است. باید از خود بپرسیم: کدام بخش از کار من نیازمند قضاوت، همدلی، خلاقیت و تفکر پیچیده است؟ چگونه می توانم این مهارت ها را تقویت کرده و به یک حل کننده مسئله خلاق تبدیل شوم که هوش مصنوعی را نه به عنوان یک رقیب، بلکه به عنوان یک همکار قدرتمند به کار می گیرد؟ آینده شغلی ما نه در رقابت با ماشین، بلکه در تسلط بر هنرهایی نهفته است که ماشین هرگز قادر به درک آنها نخواهد بود. این یک انتخاب است: یا به میان مایگی قابل خودکارسازی رضایت دهیم یا به سمت ارزش آفرینی منحصربه فرد انسانی حرکت کنیم.

منابع:

https://www.inc.com/joe-procopio/the-real-reason-your-ceo-wants-to-replace-you-with-ai/91251293

https://www.coursera.org/articles/could-ai-replace-ceos