روابط کاری حرفه ای چطور کسب و کار را نجات می دهد؟

یک معمار چیره دست تنها به فکر چیدن آجرها روی هم برای ساختن یک سرپناه نیست. او به فضاهای خالی میان دیوارها، به نحوه جریان نور در اتاق ها و به مسیری که انسان ها در آن بنا حرکت خواهند کرد، بیش از هر چیز دیگری می اندیشد. او می داند که استحکام و زیبایی یک ساختمان، نه فقط در مصالح آن، که در کیفیت روابط میان اجزای آن نهفته است. دنیای کار امروز بیش از هر زمان دیگری به چنین معمارانی نیاز دارد؛ معماران روابط انسانی.

ما در فرهنگی زندگی می کنیم که اغلب مشغول بودن را با موثر بودن و دستاورد فردی را با موفقیت تیمی اشتباه می گیرد. ما ساعت ها صرف بهینه سازی فرآیندها، تحلیل داده ها و تدوین استراتژی ها می کنیم، اما از سرمایه گذاری بر روی اساسی ترین زیرساخت موفقیت، یعنی کیفیت روابط انسانی در محیط کار، غافل می مانیم. ما فراموش می کنیم که یک سازمان، ماشینی متشکل از قطعات قابل تعویض نیست؛ بلکه یک اکوسیستم زنده از انسان هایی است که با امیدها، ترس ها و انگیزه های پیچیده خود، هر روز در کنار یکدیگر قرار می گیرند.

ما در این مقاله از نصیحت های کلیشه ای عبور کرده و به سراغ چند اصل بنیادین می رویم که به شما کمک می کنند تا روابط کاری خود را از مجموعه ای از تعاملات سطحی و معاملاتی، به شبکه ای از پیوندهای عمیق، قابل اعتماد و الهام بخش تبدیل کنید. این یک بحث درباره مهارت های نرم نیست؛ این یک گفت وگوی استراتژیک درباره قدرتمندترین و سخت ترین اهرم برای رسیدن به موفقیت پایدار است.

معماری درونی: قطب نمای هوش هیجانی

پیش از آنکه بتوانیم پلی به سوی دیگران بسازیم باید از جغرافیای دنیای درون خود آگاه باشیم. هوش هیجانی، دقیقا همین هنر نقشه برداری از احساسات خود و دیگران است. این توانایی نه یک استعداد ذاتی، که یک مهارت اکتسابی است که به ما اجازه می دهد احساسات خود را در لحظات پرفشار مدیریت کنیم، انگیزه های پنهان در رفتار دیگران را درک نماییم و ارتباطات خود را با همدلی و آگاهی هدایت کنیم. فردی با هوش هیجانی بالا مانند یک ناخدای باتجربه است که می تواند کوچک ترین تغییرات در جهت باد را حس کرده و کشتی خود را به آرامی از میان امواج هدایت کند.

تحقیقات گسترده شرکت گوگل نشان داده مهمترین عامل در موفقیت یک تیم نه هوش فردی اعضا، که ایمنی روانی است؛ یعنی فضایی که در آن، اعضای تیم احساس می کنند می توانند بدون ترس از قضاوت یا تنبیه، ریسک کنند، ایده های خود را به اشتراک بگذارند و حتی اشتباهات شان را بپذیرند. خلق چنین فضایی، بدون رهبران و همکارانی که به هوش هیجانی مجهز هستند، تقریبا غیرممکن است. آنها می دانند چه زمانی باید سکوت کنند و گوش دهند، چه زمانی باید بازخوردی سازنده ارائه دهند و چگونه می توانند تنش ها را پیش از آنکه به یک بحران تبدیل شوند، مدیریت نمایند.

مطلب مرتبط: استراتژی توسعه کسب و کار؛ راهنمایی برای کارآفرینان

اهمیت قدردانی: اقتصاد نامرئی انگیزه

یکی از قدرتمند و در عین حال نادیده گرفته شده ترین نیروها در محیط کار قدردانی است. مغز انسان به گونه ای برنامه ریزی شده است که به رسمیت شناخته شدن و دیده شدن یکی از عمیق ترین نیازهای روانی اوست. یک «متشکرم» ساده و صمیمانه، یک تقدیر کلامی از تلاش یک همکار در یک جلسه، یا یک یادداشت کوتاه برای به رسمیت شناختن یک دستاورد، می تواند تأثیری بر انگیزه افراد بگذارد که هیچ پاداش مالی بزرگی قادر به خلق آن نیست. قدردانی، ارز رایج در اقتصاد نامرئی انگیزه است.

فرهنگ سازمانی استارباکس بر همین اصل بنا شده است. کارمندان این شرکت، «شریک» نامیده می شوند و برنامه های متعددی برای به رسمیت شناختن تلاش های آنها، چه کوچک و چه بزرگ، وجود دارد. این فرهنگ قدردانی، از سطوح بالای مدیریتی به درون فروشگاه ها سرریز کرده و به یک تجربه مثبت برای مشتری تبدیل می شود. وقتی کارمندان احساس کنند که کارشان دیده شده و ارزشمند است، با انرژی و تعهد بسیار بیشتری با مشتریان تعامل خواهند کرد. این یک چرخه فضیلت است که از یک اقدام ساده قدردانی آغاز می شود. در مقابل، محیطی که در آن، سختکوشی و دستاوردها نادیده گرفته می شوند، به تدریج به زمینی بایر تبدیل می گردد که بهترین بذرها نیز در آن رشد نخواهند کرد.

اثر موجی: مهندسی یک اتمسفر مثبت

نگرش مانند یک ویروس مسری است. یک فرد منفی نگر می تواند به آرامی روحیه یک تیم کامل را مسموم کند و در مقابل، یک فرد با نگرش مثبت و راه حل محور، می تواند مانند یک کاتالیزور، انرژی و خلاقیت اطرافیانش را آزاد نماید. 

مطلب مرتبط: مدیریت بهتر کسب و کار با ایجاد ارتباط صمیمانه در محیط کار

مثبت بودن، به معنای نادیده گرفتن مشکلات یا خوش بینی ساده لوحانه نیست. این یک انتخاب آگاهانه برای تمرکز بر روی راه حل ها به جای غرق شدن در مشکلات است. این یک مهارت است که به ما کمک می کند تا در برابر چالش ها، انعطاف پذیر باقی بمانیم و به دیگران نیز برای عبور از موانع، الهام ببخشیم.

شرکت زاپوس که به دلیل فرهنگ سازمانی افسانه ای خود مشهور است «ایجاد سرگرمی و کمی شگفتی» را به عنوان یکی از ارزش های اصلی خود تعریف کرده است. آنها معتقدند که یک محیط کار شاد و مثبت، به طور مستقیم به ارائه خدمات مشتری استثنایی منجر می شود. 

این مثبت اندیشی مهندسی شده، یک اتمسفر خلاق و پرانرژی ایجاد می کند که در آن، افراد بهترین نسخه از خودشان را به نمایش می گذارند. ساختن چنین فضایی، مسئولیت همه است. با تمرکز بر پیشرفت به جای سرزنش، با جشن گرفتن موفقیت های کوچک و با حمایت از همکاران در روزهای سخت، هر فرد می تواند به یک موج مثبت در این اقیانوس تبدیل شود.

دیوارهای نگهبان: هنر تعیین مرزهای حرفه ای

ر

روابط کاری قدرتمند بر پایه اعتماد بنا می شوند و اعتماد نیازمند مرزهای مشخص و قابل احترام است. تعیین مرزهای حرفه ای نشانه سردی یا عدم صمیمیت نیست؛ بلکه نشانه ای از بلوغ و احترام متقابل است. این مرزها، دیوارهای نگهبانی هستند که از فضای امن و حرفه ای رابطه محافظت می کنند. 

این یعنی پرهیز از شایعه پراکنی و غیبت، که سریع ترین راه برای تخریب اعتماد در یک تیم است. این یعنی احترام به زمان و فضای کاری دیگران و این یعنی دانستن اینکه چه اطلاعاتی شخصی و چه اطلاعاتی حرفه ای هستند و از به اشتراک گذاشتن بیش از حد اطلاعات شخصی که می تواند به قضاوت های نادرست منجر شود، خودداری کردن.

شرکت های مشاوره مدیریت بزرگ، مانند دیلویت، کسب و کار خود را بر پایه همین اصل اعتماد و محرمانگی ساخته اند. کارمندان این شرکت ها می دانند که مرزهای مشخص در زمینه اطلاعات مشتری، یک اصل غیرقابل مذاکره است. همین منطق باید در روابط داخلی نیز حاکم باشد. یک رابطه کاری سالم، رابطه ای است که در آن، افراد می توانند بر روی مسائل کاری تمرکز کنند، بدون آنکه نگران حواشی یا سوءتفاهم های غیرضروری باشند. این مرزها، به جای آنکه افراد را از هم دور کنند، به آنها اجازه می دهدتا با اطمینان و تمرکز بیشتری با یکدیگر همکاری نمایند.

سنگ بنای اعتماد: اصل بنیادین احترام متقابل

در نهایت تمام اصول و تکنیک های ساختن روابط کاری بر روی یک سنگ بنای واحد استوار است: احترام. احترام، نه به معنای موافقت با همه، که به معنای ارزش قائل شدن برای دیدگاه ها، تجربیات و انسانیت دیگران است، حتی زمانی که با آنها مخالف هستیم. احترام در گوش دادن فعالانه و بدون وقفه به صحبت های یک همکار، خود را نشان می دهد. احترام، در وقت شناسی و ارزش قائل شدن برای زمان دیگران، متجلی می شود. 

فلسفه تولید تویوتا که به «راه تویوتا» مشهور است، بر دو ستون اصلی استوار است: بهبود مستمر و احترام به مردم. این شرکت دریافته است که برای رسیدن به بالاترین سطح از کیفیت و نوآوری، باید فرهنگی ایجاد کند که در آن، به تک تک افراد، از کارگر خط تولید تا مدیران ارشد، احترام گذاشته شود و صدای شان شنیده شود. احترام، یک سیاست شرکتی نیست؛ یک ارزش بنیادین است که اگر در تار و پود یک سازمان تنیده شود، می تواند به قدرتمندترین مزیت رقابتی آن تبدیل گردد.

سخن پایانی

دنیای کار به سرعت در حال تغییر است. کارهای تکراری به ماشین ها سپرده می شوند و آنچه برای انسان ها باقی می ماند، خلاقیت، تفکر انتقادی و مهمتر از همه، توانایی همکاری عمیق است. در این اقتصاد جدید روابط کاری دیگر یک بخش دلبخواهی و لوکس نیست؛ آنها به هسته اصلی خلق ارزش تبدیل شده اند. این مهارت ها، دیگر مهارت های «نرم» نیستند؛ آنها سخت ترین و ضروری ترین زیرساخت برای موفقیت در آینده هستند.

مطلب مرتبط: مدیریت کسب و کارهای مدرن با شیوه ‌های سنتی

ما در حال حرکت از دورانی هستیم که در آن افراد صرفا «همکار» بودند، به دورانی که در آن باید «هم ساز» باشیم؛ مانند نوازندگان یک ارکستر که هر یک با نواختن ساز منحصربه فرد خود، به خلق یک سمفونی باشکوه و هماهنگ کمک می کنند. سوال الهام بخش نهایی برای هر یک از ما این است: آیا ما در محیط کار خود، تنها در حال ساختن یک محصول یا ارائه یک خدمت هستیم، یا در حال معماری جامعه ای کوچک هستیم که در آن، افراد می توانند با اعتماد، احترام و الهام متقابل، بهترین کار زندگی شان را انجام دهند؟

منابع:

https://www.inc.com

https://professional.dce.harvard.edu